บันทึกกาวๆ ของปลาดาวพ้นน้ำ

ตอนที่ปฐมเพลิงปรากฏขึ้นบนโลก แสงสว่าง และความอบอุ่นของมันก่อให้เกิดสิ่งมีชีวิตขึ้นมากมายจนนำมาซึ่งยุคแห่งไฟอันเรืองรอง ทั้งอนอร์ลอนโด ลอนโด ไบลธ์ทาวน์ รวมไปถึงไอซาลิธ บ้านเกิดของข้า ทั้งเทพ และมนุษย์ ทุกคนต่างอยู่ด้วยกันอย่างผาสุข ข้าคิดถึงเวลาเหล่านั้นเหลือเกิน คิดถึงท่านแม่ พี่สาวน้องสาว ซีเซเลส รวมไปถึงประชาชนของพวกเรา กระนั้นข้าก็ขลาดเกินกว่าที่จะกลับไปเผชิญหน้ากับพวกเขา ตอนที่เกิดโศกนาฏกรรมใหญ่ครั้งนั้นข้ากลับหลบหนีเอาตัวรอดออกมาเพียงลำพัง ทิ้งพวกเขาให้เผชิญความทุกข์ทรมานสาหัสไว้เบื้องหลัง พวกเขาต้องเคียดแค้นข้ามากแน่ ต้องไม่ให้อภัยข้าแน่ๆ แล้วจะให้ข้าบากหน้ากลับไปได้อย่างไร บางทีอาจเป็นเพราะความโหยหาถึงวันเวลาที่ไม่อาจหวนกลับนั้น ข้าจึงอยากส่งมอบอัคคีให้ผู้อื่น สร้างชีวิตมีความสุขให้ทุกคนเช่นที่ปฐมเพลิงเคยมอบให้โลกใบนี้ แล้วข้าก็ได้ตัดสินใจถ่ายทอดศาสตร์แห่งเพลิงให้กับมนุษย์ผู้หนึ่ง ข้ายังจำสายตายามเห็นศาสตร์แห่งไพโรแมนซี่เป็นครั้งแรกได้ดี แสงไฟเป็นประกายสะท้อนในดวงตาเบิกกว้างของเจ้าเด็กซุ่มซ่ามซาลามาน รอยยิ้มหลงใหลลุ่มหลงในความงามของเปลวเพลิงระบายอยู่ทั่วใบหน้าราวเด็กน้...

อะไรคือความแตกต่างระหว่างเรื่องจริงกับเรื่องโกหก ในเมื่อความจริงที่เคยเป็นพอถึงวันหนึ่งก็กลับกลายเป็นเรื่องหลอกลวง และสิ่งที่เป็นเพียงเรื่องหลอกลวงพอถึงวันหนึ่งมันก็กลับกลายเป็นความจริง ทุกๆ ครั้งที่ข้าโกหกกลับมีความจริงบางอย่างปรากฏขึ้น และทุกๆ ครั้งที่ข้าพยายามค้นหาความจริงข้าก็ต้องเผชิญหน้ากับคำลวงใหม่ ข้าพยายามยันตัวลุกขึ้นจากพื้นท้องพระโรงเย็นเฉียบ แต่ก็พบว่าตัวเองไม่มีเรี่ยวแรงเหลือแม้แต่น้อย เสียงของเหลวเคลื่อนไหวที่ดังมาให้ได้ยินทำให้ข้ารู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น นั่นสินะ นี่มันก็เป็นอีกเรื่องโกหกที่กลายเป็นความจริง ใครจะไปคิดว่าเทพที่วันหนึ่งเคยเป็นที่เคารพบูชาจะมาถูกสาวกของตัวเองหักหลัง จับโยนมาเป็นอาหารให้สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำต้องตายอย่างน่าอดสูเช่นนี้ ข้าสงสัยมาตลอดว่าการมีตัวตนของข้าแท้จริงแล้วคืออะไรกันแน่ ทั้งๆ ที่ควรเป็นดวงตะวัน แต่ข้ากลับเป็นจันทรา ทั้งๆ ที่สืบสายเลือดเทพผู้ยิ่งใหญ่ แต่กลับต้องใช้ชีวิตเกือบไม่มีตัวตน ทั้งๆ ที่ได้รับนามของบิดาอยู่ในชื่อ แต่กลับไม่ได้รับการยอมรับ ทั้งๆ ที่เป็นชาย กลับถูกบอกให้เป็นหญิง ทั้งๆ ที่พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เขาเห็นคุณค่าภา...

"ใครก็ได้ ได้โปรดเถอะ ความมืดกำลังกัดกินข้าเหมือนแมลงกัดแทะผิวหนัง พวกมันไม่ยอมหยุดเลย ช่วยยื่นมือของท่านมาสัมผัสข้าทีเถอะ" น่ากลัวเหลือเกิน ความมืดพวกนี้ ใครก็ได้ ใครก็ได้ ช่วยข้าด้วย "ไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ ข้าเลยเหรอ ได้โปรดช่วยหยุดพวกมันด้วยเถอะ" น่ากลัวเหลือเกิน ข้ากลัวเหลือเกิน นี่ข้าจะต้องอยู่ผู้เดียวไปตลอดกาลหรือ อยู่คนเดียวในความมืด และความเงียบเช่นนี้... "ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยข้าที ได้โปรด" "เอะอะน่ารำคาญจริง อยู่เงียบๆ ไม่เป็นหรือไง!" เสียงโลหะกระทบกัน และฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นใกล้ๆ ถึงน้ำเสียงแหบต่ำของอีกฝ่ายจะดูอารมณ์ไม่ดี แต่มือสวมเกราะข้างหนึ่งก็ยื่นมาสัมผัสแขนของข้าอย่างแผ่วแบา ความเย็นจากเกราะมือที่แล่นเข้าสู่ผิวกายสร้างความสงบได้อย่างน่าประหลาด ความรู้สึกเหมือนถูกแมลงชอนไชหายไปแล้ว ข้าจำสัมผัสนี้ได้ดี มันคือเกราะมือของอัศวินแห่งคาริม อัศวินจากบ้านเกิดของข้า "ข้าต้องขอโทษจริงๆ ท่านอัศวิน ข้าทำให้ท่านผิดหวัง..." "ถ้าเจ้ารู้สึกผิดมากขนาดนั้นก็หยุดคร่ำครวญแล้วตั้งใจฝึกตนไปเงียบๆ ซะสิ" เสียงนั้นกระชาก...

ขอเปลี่ยนอารมณ์เอาฟิกที่เคยเขียนค้างไว้มาแต่งต่อ + เรียบร้องบางประโยคใหม่ เรื่องนี้แต่งตอนกำลังติ่ง Dark Souls พอดี แต่ว่าไม่อาจหาญกล้าทำสรุปของเกมนี้ค่ะ (ฮา) อันนี้ก็แต่งจากพลังกาวมโนล้วนๆ ไม่แน่ใจว่าขัดกับอะไรในเกมหรือเปล่า แต่ก็พยายามแต่งให้ไม่ขัดแล้วนะคะ (ฮา) ทุกคืนข้าจะมองเทียนข้างหัวเตียง ไม่รู้ทำไมถึงยากจะละสายตาจากมันได้ ไฟดวงน้อยนั้นเหมือนมีอะไรกำลังดึงดูดให้เข้าหา ข้าจ้องมันจนกระทั่งเอ็มมาประทับริมฝีปากบนหน้าผากของข้า นางกล่าวราตรีสวัสดิ์ และหันไปเป่าเทียนเล่มนั้น แสงสุดท้ายดับหวูบลง และความมืดก็เข้าแทนที่อย่างรวดเร็ว มันเป็นความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย กลิ่นควันเทียนยังคงอ้อยอิ่ง เสียงฝีเท้าของเอ็มมาที่เดินออกจากห้อง เสียงปิดประตูที่ดังขึ้นก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบสนิทก่อเกิดความสงบอย่างน่าประหลาด ราวมีใครบอกว่าความเหน็ดเหนื่อยที่ผ่านมาทั้งวันนั้นได้สิ้นสุดลงแล้ว ขณะเดียวกันกลับทิ้งความรู้สึกโหยหาถึงวันวานที่จากไป ชวนคิดทบทวนถึงอดีตที่ไม่อาจย้อนกลับไปหา แม้จะไม่แน่ใจว่าเวลาที่คำนึงถึงนั้นคือช่วงไหนก็ตาม เสียงผ้าเสียดสีทำให้ข้าละสายตามายังเตียงที่อยู่ข้างกันแทน แม้ความมืดจะ...